Küçükken her çocuk bir an önce büyümek ve büyük adam olmak isterdi. Ben hariç. Ben hiç büyümek istemedim. Ben hiç büyük kadın olmak istemezdim. Akıllı çocuktum vesselam. Taa o zaman anlamışım büyümenin iyi bir şey olmadığını. Bir sürü zorluğunun olduğunu. Nitekim haklı olduğumu da büyüyünce kanıtlamış oldum kendime. Büyümek hiç güzel bir şey değilmiş.

  Bir dilek hakkım olsaydı eğer çocuk olmayı dilerdim.Çünkü dünya o zamanlar daha maviydi. Çünkü sadece bisikletim çalındı diye, annem salçalı ekmek yapmadı diye ağlardım.En büyük derdim oyunun ortasında eve dönmek zorunda kalmaktı. En büyük korkum ezan bitmeden eve dönememekti.(Çünkü bizi korkutmuşlardı çocukken.Ezandan sonra sokakta şeytanlar dolaşır.Seni çocuk kaçırıcı adamlar kaçırır diye.) Canımı en çok acıtan şey saat dokuzda eve dönmezsem annemden yediğim terlikti.(Asla da ıskalamazdı.)

   Birini ya severdin yada sevmezdin. Bu yüzden sevdiğin hiç bir arkadaşından şüphe duymazdın. Çocuk olmak çok güzeldi. Çok saf. Çok temiz. Keşke öyle kalabilseydik.

Reklamlar